Düğünde Kalabalk, Taziyede Yalnız...

2002-2003 sezonunda lig şampiyonu Beşiktaş olurken namağlup unvanını tek maçla kaybediyordu. O dönem için ligin üstünde olduğu düşünülen Beşiktaş kadrosunu o sezon mağlup edebilen tek takım Diyarbakırspordu. Çok değil bir elin parmağını geçmeyecek kadar evvel yıl önce de bu ligdeydiler ama şu anda nerede olduğunu gözü kapalı söyleyebilecek kaç kişi çıkar?

Diyarbakırspor şu an alt liglerde geçmiş günlerini ararken bir çok sırrı da kendiyle beraber şimdi  o pek de görünmeyen alt liglere getirdiğini söylersek abartı olmaz sanırım. Diyarbakırspor bir dönem “devletin takımı” unvanını almış ve devamlı federasyon ve devlet tarafından kollandığı iddia edilmişti. 

Gazeteci Faruk Arhan’ın bu tarz iddiaları ve “bilinen” Diyarbakırspor haricinde “bilinmeyen” Diyarbakırspor’u anlattığı “Diyarbakırspor; Düğünde Kalabalık, Taziyede Yalnız” kitabı İletişim Yayınlarından çıktı.  Kitap Diyarbakır ve Futbol başlığı altında başlıyor. Öncelikle Diyarbakır’ın genel havasının aktarıldığı bölümde aslında Türkiye portresi de çıkartılıyor bir bakıma. 68 kuşağının yarattığı sürecin de anlatıldığı kitapta Diyarbakırspor özelinde futbolun gelişimi anlatılıyor. Kent profilinin anlatıldığı sayfalarda gezinirken eski bir Yeşilçam filmindeymişçesine kendinizi kaptırdığınız an elinizdekinin bir futbol kitabı olduğuna ihtimal dahi veremiyorsunuz Faruk Arhan’ın dilinin etkisine kendinizi kaptırdığınızda.

Tarihi tanıklıklar üzerinden anlatılara yer verilen kitapta birbirinden sürpriz sonuçları ve bilgileri görmek de mümkün. Örneğin Lefter’in Mardin Kapı’da askerlik yaparken askeriyenin takımlarından Kalegücü’nde futbolculuk yaptığını ve Diyarbakır takımlarından Ayspor’la yapılan bir maçta yarı devre Kalegücü yarı devre de Ayspor forması giyerek iki yarıda da 3’er gol atıp maçın 3-3 tamamlandığını çoğumuz eminim bu kitap aracılığıyla öğrenmiş olacak.

Şimdinin “PKK Dışarı” sloganının o dönemlerde “Kürtler dışarı” olarak dillendirildiğini söyleyen futbolcuların tanıklıklarında o dönemki ayrımcı tutumları sahne sahne görüyoruz. Kimi maçlarda hakemin yakınına çarpan aracın şoförü Diyarbakırlı olduğu için sahada hakkı yenir kimi zaman hakem asker kökenlidir Diyarbakırlıları sevmez ve buna benzer birbirinden tuhaf sebeplerle sahada rakipten başka etkenlerle de mücadele etmek zorunda kalır Diyarbakırspor.

Ama sonraları özellikle de Öcalan’ın Türkiye’ye teslim sürecinden sonra Öcalan’ın emriyle ülke dışına çekilen PKK güçlerinin de etkisiyle Diyarbakır başta olmak üzere Güneydoğuda farklı bir hava esmeye başlar. Göstermelik verilen haklarla da devlet nezdinde iş “hallolmuştur”.  O dönem Diyarbakırspor için bir isim daha sahne almaya başlar tarih sahnesinde:Gaffar Okkan… Gaffar Okkan ismini kitapta sık sık duyuyoruz ve en karanlık dönemlerde böylelikle başlıyor aslında. Gaffar Okkan’ın iki hedefi vardır kendi söylemiyle: HADEP’i %10’un altında tutmak ve Diyarbakırspor’u Süper Lige çıkarmak… Gaffar Okkan hayatının son dönemlerinde bunun için çalışmış ve o suikastten sonra da devlet politikası olarak bu hayal devam edegelmiştir.

Diyarbakırspor’un Süper Lige çıkış sürecinde yaşanan tüm karanlık yönlerin anlatıldığı kitapta Süper Lige çıktıktan sonraki başarılı dönemden sonra tekrar düşüşü ve son çıktığı dönemde yaşanan tüm ırkçı provakasyonlara değiniliyor . Önce Bursa’da başlayan ırkçı dalga tüm ülkeye yayılıp Diyarbakırspor deplasmanlarda “PKK dışarı” diyerek karşılanır ve milliyetçi marşlarla uğurlanır. Bu “misafirperverliklere” Diyarbakırsporlu taraftarlar da aynı şekilde karşılık vermeye çalışınca işler daha da kötüye gider. Son olarak Olimpiyat Stadındaki İBB maçı da artık sonun tescili olur ve düşüş durdurulamaz. O dönemin başkanı da ısrarla kendilerinin Türk takımı olduğunu vurgulaması da halkı da takıma karşı biraz daha soğutmaya başlar.

2009 yılından 2012 yılına kadar geçen 3 sezonda devamlı küme düşen Diyarbakırspor şu an ki son halini almış durumda  ve bu sezonda maddi imkansızlıklardan dolayı deplasmanlara gidemiyorlar. Faruk Arhan’ın deyimiyle bir Bilbao ya da Barcelona olsun diye gözlerinin içine bakılan Diyarbakırspor hikayesi hazin bir şekilde devam ediyor. İstiklal Marşına ile Herne Peş’in karşılıklı söylendiği tribünler şimdi sessiz ve sahipsiz yönetim de farklı değil; yani tam manasıyla: Düğünde Kalabalık, Taziyede Yalnız… 

"Biz İbneyiz, Böyle Olması da Güzel"

Eşcinsel bir hakemin futbol dışına itildiği bir ülkede görmenin imkansız olduğu bir pankart Almanya'da Aachen Ultras taraftar grubu tarafından açıldı.En önde lila renkli pankartta tribün gruplarının ortaklaşa başlattığı homofobi karşıtı pankart var. Arka tarafta da taraftarlarda "biz ibneyiz,böyle olması da güzel" yazıyor.

Türkiye'de "erkek oyunu" olan , kötü oynayanın "karı gibi" oynamakla suçlandığı, bir futbolcunun bir hakeme gay deme ihtimali sonucunda "gay" kelimesinin başlı başına bir hakaret kabul edildiği futbol iklimimizde o yüce "ahlakımıza" ters gelecek şeyler tabi bunlar. 

Sahi daha dün "I think Galatasaray is a TOP club" yazdığı için Tribün Dergi'ye "Bu tweet'te herhangi bir kelime veya harf oyunlu espri amacı gütmediğimize sizi temin ederiz." diye özür dilemek zorunda bırakan ya da bunun üzerinden liseli ergen esprisi yapan bir futbol kitlesinden bahsediyoruz. 

Neyse bizde bizim topraklarda dile getirilen şekliyle bitirelim meseleyi: Homofobiye kırmızı kart!

(Fotoğraf: Kaos GL)

Vleminckx: Ben Geldim...

Lige verilen ara sonunda nihayetine kavuşurken ligde bizi özlemiş olacak ki harika başlangıçlara sahne oldu. Kasımpaşa'nın Galatasaray'ı devirmesi, İBB'nin Beşiktaş'a el yardımıyla da olsa çelme takması derken bugün de Antalya'da Gençlerbilirği ve Antalya gol yağmuru denebilecek bir maça şahit yazdılar bizi.

Öyle bir maç ki henüz 3. dakikada Vleminckx'in "ben geldim" selamı ile başladı. Tam maç hızlı başladı diye birbirini dürtmeye başlamıştı ki izleyenler takip edenler Vleminckx bir kez daha sahne aldı ve 4 dakikada attığı iki golle nasıl bir forvet olduğuna dair ip uçları verdi.

Maç rahat geçecek hisleri içinde ilerlerken Murat'ın harika frikiği ile 8 dakikada 3 gol izlemiş futbol aşıkları olarak tam anlamıyla mest olmuştuk. Ama Vleminckx'in durmaya niyeti yoktu, golü kendisi atmadı ama atılmasındaki en büyük aktör oydu. Musa topu kendi kalesine yollarken baş ucunda Belçikalı forvet duruyordu ve Musa golün kahrını yaşadığı sırada Vleminckx çoktan arkadaşlarıyla golü kutlamaya başlamıştı bile. Bu golü de ben açıkçası direk ona yazıyorum.

4. gol ise tam anlamıyla usta işiydi. İlk 3 golde Vleminckx'in fırsatçılığını izlemiştik, kalitesi ile ilgili bilgi sahibi olamadığımız gollerdi. Ama 4. golde topu göğsüne alışı ve sert vuruşu tam bir forvet olduğunun kanıtıydı adeta. Diarra ve İsaac ile durumu 4-3'e getiren Antalya ümitlense de ümit kırıcı görevini tek başına üstlenen Vleminckx durumu 5-3'e getiriyordu.5.goldeki yükselişi tam bir pivot forvet emaresi gösterirken diğer gollerdeki teknikliği de artı değerlerdi onun adına.

Twitter'da da dünya TT'sine oturan Vleminckx adından çok söz ettireceği benziyor. Tabi abartılı düşlere de girmemek gerek. Dünyanın "sayılı" forvetlerinden değil sonuçta. Ama Türkiye'nin "sayılı" forvetlerinden olması için hiç bir engel yok gibi gözüküyor. Tabi ki her savunmanın da Antalya savunması gibi olmayacağı bir gerçek. Beşiktaş ile de 5-3'lük bir skora imza atan Akdeniz ekibi her şeye rağmen futbolu çirkinleştirmeden oynadığı için alkışı hak ediyor.

Maç sonu röportajlarında Fuat Ç. haliyle oynanan oyundan pek de memnun değildi. 5 gol atmak bir artı olsa da 3 gol yemek büyük bir problemdi. Vleminckx ile ilgili soruya da hoca: "Tanıdığımız bildiğimiz bir oyuncuydu.Katkı sağlaması için aldık zaten devamı da gelecektir".  Akışkan hücum futbolunun meyvelerini toplayan Vleminckx ise son derece mütevazı şekilde öznesi olduğu 5 golün suçunu takım oyununa atarak takım arkadaşlarını ve takım oyununu övdü.

Gençlerbirliği'nden yenilen 3 gole rağmen gelen bu güzel başlangıç tabi ki sevindirici. Şimdi haftaya Cumartesi'yi bekliyor tüm Kırmızı Karalılar hasreti Ankara'da gidermek için...


Fotoğraflar @kirmizikara 'dan...

Buradayız Ahparig...

Evet kendimi bir güvercinin ruh tedirginliği içinde görebilirim, ama biliyorum ki bu ülkede insanlar güvercinlere dokunmaz. 
Güvercinler kentin ta içlerinde, insan kalabalıklarında dahi yaşamlarını sürdürürler. 
Evet biraz ürkekçe ama bir o kadar da özgürce

6 yıl oldu...Adaletten ümidi kesmemize yetip de artacak 6 yıl...İki tane meczupun işlediği adi bir cinayet olduğunu inanmamız için direttiler biz inanmadıkça onlar hukuksuzluklarına hukuksuzluk eklediler. Suçlu kim varsa terfi etti, ödüllendirildi. Biz adaletten ümidimizi kestik zaten uyduruk yargılamalarla uyduruk cezalarla oldu bitti zaten adalet kısmı...

Unutmadık...

Biz hala oradayız, hala o kaldırımın üzerinde...

Hesabını soramadığımız nicesi gibi onun da hesabını sormak için mücadelemize devam ediyoruz...

Türkçe'den anlamayan bir kaç kişinin açtığı davaya Türkçe'den anlamayan bir kaç kişi bakınca onu 301'den mahkum ettiler. Onun sözleri netti halbuki; Türklüğü aşağılamam, Ermeniliği de aşağılatmam, eğer böyle bir şey yaparsam nasıl Türk dostlarımın yüzüne bakarım...

Anlamadılar...Onu bir güvercin tedirginliğinde yaşadığı bu topraklarda kalleşçe arkasından vurdular...

Biz buradayız ahparig...Biz buradayız, ya sev ya terk et diyenlere inat buradayız, onlar gibi sevmediğimizin üstüne basa basa buradayız! Önceliğimizin insan olduğunun üzerine basa basa...

En güzelini o söylemişti zaten bu topraklarda gözü var diyenlere:

Evet, biz Ermenilerin bu topraklarda gözümüz var. Var, çünkü kökümüz burada. Ama merak etmeyin. Bu toprakları alıp gitmek için değil. Bu toprakların gelip dibine gömülmek için.

Mervan Çelik Gençlerbirliği'ne Doğru...

Göçlerin temel kilometre taşı olduğu Konyalı bir Kürt ailenin çocuğu olarak Hisingen'de doğdu Mervan. Ailesinin Konya'dan sonra İsveç'e göçmesi onun için belki de farklı bir hikayenin başlangıcı olacaktı. Kim bilir belki de burada olsa ülkenin ayrımcı havasına kapılıp ya bir yolunu bulup hapse girecekti ya da herhangi bit serseri GBT ile "merhabadan çok çıkar ulan kimliğini" denilerek hayata küstürülecekti.

Ama hikaye bambaşka gelişiyor. İsveç Kürt nüfusun yoğunlukta olduğu Avrupa ülkelerinin başında geliyor. Ya da muhalefetin sürgün yeri de olabiliyor çoğu zaman. Mehmed Uzun'un da 1977 yılından ölümüne kadar havasını soluduğu İsveç aslında bize çok da yabancı değil bu ve benzeri sebeplerden dolayı. 

Assyriska ülke futbolunun gedikli takımlarından ve takım kimlik olarak Süryaniliği benimsemiş. Süryani kimlikli bir çok oyuncu oynuyor, bu oyuncuların içinde Mardin Midyat'tan seneler evvel göçen ailelerin de çocukları olduğu bilinen bir gerçek. Syrianska da birebir göçmen takımı kimliğinde ve Süryani takımı olarak mücadele ediyor onlarda. İkisi de bir nevi Süryani milli takımı havasında mücadelelerine devam ediyor. Bilbao gibi bir katılıkları yok ama Avrupa'nın çeşitli bölgelerine dağılmış Süryaniler için tercih sebebi oluyor bu kimlik.

Hali hazırda İsveç u-19'da da Kürt futbolcu bulmak Almanya alt yapısında Türk bulmak kadar sıradan bir mesele gibi gözüküyor zaten bu aralar. Mervan Çelik de zaten bunun en önemli örneklerinden.

Neyse biz hikayemize dönelim, Mervan GAİS ile başlayan kariyerinde dikkat çekmesi zor olmuyor. Orta sahada oynayan Mervan Glasgow Rangers'tan teklif aldığında aslında kariyeri için çok büyük bir adım attığını düşünürken kriz patlıyor ve Rangers bir kaç alt lige düşürülürken Mervan da gerisin geri GAİS'e dönüyor. Tabi bu sırada sırasıyla Galatasaray, Bursaspor, Trabzonspor, Kasımpaşa ve Gençlerbirliği'ne basınımız tarafından defalarca imza attırılıyor.

Bir sezon sonra Mervan'ın yolu İtalya'ya düşüyor ve Pescara ile sözleşme imzalıyor. Bugüne kadar 7 maça çıkabilen Mervan 2 de gol attı. Ama hala ilk tercih olmaması takımda onu da futbol oynayabileceği GAİS'teki gibi değişilmez olabileceği kulüp arayışına itmişe benziyor.

Son gelen haber ise sevindirici cinsten, Mervan Ankara'ya geliyor yani Gençlerbirliği'ne imza atmaya hazırlanıyor. Süryani Jimmy Durmaz gibi o da İsveç'ten aslında kendi vatanına dönüş yapmış olacak bir bakıma. Tomic,Vleminck, Doğa ve Kerim'den sonra Mervan'da epey bir güç katacaktır takıma.

Orta sahanın soluna güç katacak hem de 23 yaşında bir futbolcudan bahsediyoruz. Beklentiyi yüksek tutmamak adına ikinci yarıyı ısınma turu olarak sayarsak önümüzdeki sezondan itibaren gerçek oyunuyla izlememiz gayet mümkün. Bir kaç kez kısa özetlerden izlemiş biri olarak özellikle bileklerine hakimiyeti son derece iyi.

Ama tüm bu varsayımlar tamamen varsayım bir transfer haberi üzerine, gerçekleşmezse yine biz Mervan'ın kenardan gireceği Pescara maçlarına talim ederiz. Ama Ankara'da 19 Mayıs'ta izlemek ayrı keyif olur o da ayrı bir güzellik tabi...

Türkiye'de Irkçılık Yok(!)

Boateng mevzusuyla yeniden gündemimize “geçici” olarak gelen futbolda ırkçılık meselesi tüm kamuoyunun haklı olarak meşgul ediyor. Bizler de en “duyarlı” yanlarımızla olay olduğu andan itibaren ırkçılığı lanetleyip durarak bir nevi deşarj oluyoruz. Ama açıkça söylemek gerekirse bizde bu söylem hem yüzeysel hem de samimiyetsiz duruyor.

Bizde bir nevi “futbolda ırkçılığa hayır hayatta evet” durumu var. Bizdeki genel geçer durum “bizde ırkçılık yok ki” diye başlar “zenci” futbolcular biz de hiçbir sıkıntı duymadan oynayabiliyor” diye bitirilir.  Zenci kelimesinin kelime anlamıyla aşağılama ya da ayrımcılık ifade ettiğini bilmeden onları överken bile kullanmak belki de bilmeden sıradan günlük faşizmin dile tezahürü ama ırkçılığı ten rengi ile kısıtlamak ya da ten renginden ibaret görmek düpedüz hatadır.

Siyahların ten renklerinden dolayı dünyanın her yerinde maruz kaldığı şeyleri sıralamanın anlamı yok. Medya en ufak bir ırkçılık olayını magazinsel olarak veriyor ırkçılığı yapan biz değilsek zaten! Ama ırkçılık renkten ziyade toplumsal siyasi mesajlarla meydana geldiğinde birden içimizdeki lümpen ırkçıyı durduramıyoruz ve koroya katılıyoruz.

Hollanda ile yapılan maçta “saygı” değer taraftarlarımız takımlarını desteklemek için oraya gelen taraftarlar biraz sessizleşince hemen ortamı hareketlendirecek sloganı buldular: Ayağa kalkmayan Ermeni olsun! Peki niye Ermeni olmak suç mu küfür mü? Bir ceza ve aşağılama unsuru olarak ayağa kalkmamanın cezasını Ermeni olarak belirliyor ırkçı güruhumuz! O zaman kaçımız futbolda ırkçılığa hayır dedik. Irkçılık olarak bir olayı addetmek için ırkçılığın uygulandığı topluluğun rengini önemsediğimiz için o ırkçılık değildi gözümüzde çünkü! Peki hiç düşündünüz mü bir Ermeni’nin o gün ne hissettiğini ya da hissedebileceğini? Boateng’den daha mı az üzülürdü ya da hakaret olarak görürdü? Boateng’e gösterilen empatinin çeyreğini Ermenilere reva görmemek de ayrı bir kapsamda değerlendirilmesi gereken ırkçılık meselesi zaten.

Hrant Dink öldürüldüğünde beyaz berelerle statlara gidenler, “hepimiz Ogün’üz hepimiz Türk’üz” diyenler ya da pankartını açanlar gerçekten Boateng’e yapılan ırkçılığa üzülüyor musunuz?

Saffet Susiç için; “benim ülkemde hele ki bir Sırp bana böyle laf edemez” diyene ırkçı denmiyor buralarda onlar İmparator yapılıp baş tacı ediliyor bunu da gördük biliyoruz. Irkçılık yapmayız biz de ırkçılık yok çünkü! Ya da ne bileyim olsa olsa maç stresidir o!

Yine 2009 yılında Sivassporlu Balili’ye “Kahrolsun İsrail O.Ç Balili” demek de ırkçılık değildi bu topraklarda… Ülkesinin başlattığı savaşta yaşattığı acılarda sorumlu tutulabilecek en son kişilerden birine yani sıradan vatandaşına tepki gösteren tribünlere ırkçılıkla ilgili yeterli tepkiyi gösterebildik mi yoksa Müslüman düşmanı bir ordunun ait olduğu ülke vatandaşına bağırıp çağırıp egolarımızı mı tatmin ettik.

Samet Aybaba, El Saka ile yaşadığı bir tartışma sonucunda El Saka’nın tercih edilmesini “beni bir Arap’a tercih ettiler”  demesine ne yaptık peki “bizim çocuk” etiketi sayesinde Aybaba’ya sahip mi çıktık El Saka’ya yapılanları, söylenenleri mi kınadık?

Diyarbakırspor her gittiği yerde “PKK dışarı” diye karşılanıp 10.yıl, Mehter, İstiklal Marşları ile düşman uğurlar gibi uğurlanması peki? O da mı ırkçılık değil? Vakayı adiye mi Kürtlerin sistematik olarak karşılaştıkları durumlar.?  “Ama onlar…” klişesine sığınarak Kürt kimlikli insanlara türlü sistematik ırkçılığı reva görmek, yurt dışına gitmeye zorlamak sonra da onların “mahur besteleriyle” kederlenerek futbolda ırkçılığa hayır demek samimiyetsizliği utandırsın biraz bizi!

Emre ile Zokora arasında yaşanan olaydan sonra Emre’nin “(ırkçı küfür)söyledim ama aramızda hallettik demesi Zokora’nın bunu dışarı taşıması hiç hoş değil” demesi… Irkçılık yapmak yani insanın doğuştan getirdiği özelliklerini aşağılamak iki kelime ile halledilebilecek bir mesele olarak görülüyor. Ve bazılarımız ırkçılığı yapana değil “delikanlı” gibi aralarında halletmeye yanaşmayan “ırkçılık var” diyeni “art niyetli” buluyoruz. Niye çünkü biz de ırkçılık olmaz. Bizim tarihimizde “zenci” oyuncularımız var bağrımıza bastığımız!

Sırbistan-İngiltere maçında maç boyu ırkçılığa maruz kalan futbolcunun maç sonunda isyanına sarı kart gösteren Hüseyin Göçek’i hakem yorumcularımız kamuoyumuz kaç dakika tartıştı? Kaç gün saat demiyorum kaç dakika? Orada ırkçılığa karşı kulakları duymayan gözleri görmeyen bir de üstüne üstlük mağduru cezalandırmaya kalkan hakem kaç dakika sorgulandı?

Kısaca özetlemek gerekirse sosyal medyada ya da yazılı basında Boateng meselesi çok konuşuldu ve sahiplenildi. Sahiplenilmeyi yerden göğe kadar hak ediyor ve arkadaşları ile yaptığı protesto da ayakta alkışlanası…Ama İtalya’nın küçük bir takımı diye küçümsediğimiz takımdan ziyade kapımızın önünü süpürme gerekliliği de gün gibi ortada…Sadece Mehmet Ali Yılmaz’ın Campbell için sarf ettiği “yamyam” ahmaklığını getirirseniz her seferinde ülkedeki tek ırkçılık diye size çok gülerler.

Futbolda ırkçılığa kim mi hayır diyebilir tüm samimiyetiyle? Dazlaklara karşı Almanya’da Türkleri savunan ve anti faşist cephenin en önde gelenlerinden St. Pauli taraftarları, Yunanistan’da Altın Şafakçıların Türk pazar esnafının mallarına zarar vermeye çalıştığı sırada onlara herkesten önce müdahale eden AEK’liler, İtalya’da tüm faşizme varlığı ile kurulduğu ilk günden beri karşı gelmiş Livornolular, “ayağa kalkmayan Türk olsun” diyen APOEL taraftarlarına “Kıbrıs’ta Barış” pankartı açan Omonialılar … Kısaca göstermelik olarak reklam sloganlarından devşirilen yaşasın renklerin kardeşliği klişesinden önce yaşasın halkların kardeşliği diyebilen herkes…

Messi: Bir Rekordan Daha Fazlası...

Çok bilindik bir hikaye aslında anlatacağım, tıpkı senaryosunun türlü oyuncularla birkaç kez çekildiği Türk Sineması bir film, şimdi de şu olacak der gibi okuyacaksınız ama tarihe not düşmek gerek. Çünkü “o olmadan eksik yaşamışız” hissi veren ne varsa yazıya dökülmeli bir şekilde;  zaten yıllar sonra utanılan lise dönemi aşk şiirleri de böyle dönemlerde ortaya çıkar bir şekilde! Yazdığınız şiir karşınızdakine bir methiye aşkınıza bir resmiyet katar ondandır matematik defterinin arka bölümlerinin o dönemlerde çok daha fazla kullanılması…

Arjantin’de Pibe’nin Rüyası diye dillerden dillere dolaşan bir halk efsanesi vardır. Rivayet odurki Pibe rüyasında bir futbolcuyu görür ve onun Arjantin’e büyük başarılar kazandıracağını müjdeler. Pibe’nin ilk rüyasının kim olduğunu kestirmek güç değil sanırım, Maradona… Tanrı sıfatına erişmeden önce Pibe müjdelemiş onu öyle söylüyor Arjantinliler. O da müjdeyi boşa çıkarmamak adına 10 numarayı sırtına alıp bir rüyayı gerçeğe dönüştürmekte hiç de zorlanmamış izlenimi yaratıyor geride bıraktıklarıyla.

Yaşım itibariyle hep büyüklerime kimi övmeye kalksam “o da bir şey mi sen Maradona’yı görecektin” küçümsemesiyle büyümüş biriydim.  Sonraları videolarıyla tanıştım, “bizim Sergen’i andırıyordu” çocuk aklımla ama farklı bir şeyler vardı. Onu da ilerleyen zamanlarda farketmek zor olmadı zaten. Benim futbol dünyamda hiç Pele’ye yer olmadı. Ailem ve çevrem hep Maradona’nın Pele’den daha iyi olduğu gerçeğini kabullenerek yaşadı. Zaten sonra öğrendim ki Brezilyalılar da pek sevmiyor onu, onlar dahi başları sıkıştığında “Maradona delikanlı adamdır ama Pele kendi ailesine bile yardım etmedi” diyerek konuyu özetliyorlardı. O yüzden benim için futbol kahramanı deyince Maradona ve diğerleri olarak bir kıstas vardı dünya futbolunda…

Sonra gel zaman git zaman Pibe yine rüyalar görmeye başladı. Yine isimler dolaşmaya başladı, bazen bizzat Maradona Pibe’nin iç sesini dışa vuruyor isimler söylüyordu ama olmuyordu. Yeni Maradona lansmanıyla Ortega, Riquelme, Saviola gibi isimler izledik. Pibe yanılıyor ve efsane yerle bir oldu tezleri havada uçuşmaya başlamıştı haliyle…Sayılan isimlerin kötü oyuncular olmasından değildi efsanenin çöküşü Maradona’nın gölgesinde dahi barınamayacak oluşlarındandı. Ki bu isimleri hep sevdim yine de efsanenin hatrına, ama olduramadık onlardan bir Maradona ya da efsane!

Sonra bir gün  La Liga’daki sevdalım Barcelona maçı için ekran başındaydım. Topa çelimsiz bir çocuk kafasıyla müdahale edip takip etti. Rakibi karşısına çıkınca olanca çelimsizliğiyle sendelese de şansının da yardımıyla top kendisinde kaldı. Sonra pası o dönemin Nou Camp çimlerindeki en afili kramponu Ronaldinho’ya verdi, Ronaldinho durur mu öyle bir pas atıyorki rakibinin üzerinden aşırtma şeklinde bu çocuğa çocuk ne yapacağından emin bir şekilde sol ayak içiyle Pibe’ye selam gönderiyor.

Yine rivayetler, yine benzetmeler, yine “o da bir şey mi ben Maradona’yı izledimler” vs. Ama hiçbir şeye aldırış etmeyen biri olarak Pibe’ye selam gönderen o çocuk Messi adını ileride sık sık duyacağımızın işaret fişeğini çakıyor o dönemlerden. Sonrası mı… Sonrası hepimizin bildiği kapalı gişe bir başarı hikayesinin anlatıldığı bol Oscarlı  Katalan-Arjantin yapımı bir film...

Daha kariyerinin başlarında 2005-2006 yılında kas yırtılmasıyla sezonu kapattığında o maçtaki rakibinin hocası Barcelona’daki gelişmiş tiyatrolardan ve onların kurslarından bahsetmişti medyaya onu yalancılıkla suçlarken… Kimdi bu suçlamayı yönelten kısmına gelirsek, kas yırtılmasını rol olarak görebilecek ve kendi oyuncusu atıldığı için saldırganlaşabilecek kaç tane tercüman tanıyoruz şu hayatta diyerek cevabı bulabiliriz sanırım! Tam da başlamadan bitiyor hissiydi aslında o kas yırtığı ama kolay toparlandı.

Yeni Maradona lakabını alması için temkinliler tedbiri elden bırakmazken o Maradona’nın attığı golün tıpa tıp aynısını atarak Pibe’ye gönderdiği selamı temkinlilere de gönderiyordu. İspanya basınına göre o zaten çoktan Messidona idi. Aynı golden birkaç ay sonra da Tanrı’nın elini hatırlatması artık temkinliler için yelkenleri suya indiriyordu. Bu Yeni Maradona’ydı, ama fazlasını kimse tahmin etmiyordu.

Sonraki sezonlarda Pep Guardiola yönetiminde saz arkadaşları Xavi ve İniesta ile birlikte tarihi üçlemeyi yapacaklarını o günlerden kestirmek elbette çok güçtü bunda kimseyi suçlayamayız ama bunu da başarmıştı arkadaşlarıyla. Ona ne zaman övgü dolu söz söylense önce arkadaşlarını överek başlıyordu cümleye ve sonra kendisinin bu yapıda sadece görünen kısım olduğunu anlatıyordu.

Uzaylı lakabı onu anlatmaya yetmiyordu aslında ama sadece diğerlerinden farklı olduğunu belli etmek için bir şeyler gerekliydi. Biyolojisinin diğerlerinden farklı olduğu kesin. Sakatlanmıyor, sakatlansa da birkaç haftada dönüyor en ağır sakatlıktan. Çok tekme yiyor ama kendini hiç yere bırakmıyor, rakibine karşı hiç çirkefleşmiyor.

O tüm rakamları alt üst ederken önüne bir rakam dikiliverdi kendiliğinden. Müller’in rekoru, adı bile insanı ürkütürken 85 golle Müller’in rekorunu kırıp kıramama konumuna geldi Messi! Tam kıracak hesabı yapılırken Benfica maçında olmaması gereken oldu ve Messi sakatlandı. Tüm futbol dünyası adeta o gece yastaydı bu kadar yaklaşmışken kırılamayacak rekor için…Messi’ye yakışacak o rekoru kim bilir kaç yüz yıl sonra birinde görmek üzecekti bu ana şahitlik etmek isteyen insanları…Ama o biyonik adam bir gün sonra sevindirdi herkesi ve hafta sonu sahada olacağının haberini verdi. Betis maçı artık bir başka maçtı. Barcelona Messi ve dünya için nasıl bir kulüpten fazlasıysa bu haftaki Betis maçı da Messi ve dünya için bir maçtan fazlasıydı. Bu işe son noktayı koyarken de buraya gelirken ona destek olan arkadaşlarına ihtiyacı vardı. Bu yoldaki en büyük yoldaşlarından İniesta’nın pasıyla içeri doğru süzülürken attığı düzgün şut Müller’e yetiştiğini haber veriyordu tüm dünyaya…Sonrasında İniesta’nın topuk pasıyla ruh kattığı topa Messi’nin ağları nişan alışı eşlik ediyordu. Artık Müller’in rekoru yoktu, Messi rekoru kırarak rekor sahibi oluyordu…

Bize anlatılan “o da bir şey mi sen bir de Maradona’yı görecektin” cümlesi de artık nazarımda tarih oldu. Çocuklarımıza ya da küçüklerimize anlatacağımız bir efsane var başlı başına karşımızda. Bu rekoru kırmasaydı ne olurdu, hiçbir şey, o hala efsane olarak kalırdı. Hala yıllar sonra “o da bir şey mi sen Messi’yi görecektin” cümlesine konu olurdu. Ve izleyebileceğimiz belki de en büyük isim hala o ve sonrasında da o olarak kalacak…

Onun için yarı tanrı yarı insan sıfatını kullanıyorlar bir de…Onu en güzel anlatan sıfatlardan biri belki de…Saf bir insanın yapamayacağı şeyler bunlar elbet…Ama kimse ona Tanrı demeye cesaret edemiyor hala, Pibe’nin rüyası ve belirtiler başlı başına ortadayken! Çünkü Maradona hala bir yerlerde Tanrı ve kimse o Tanrı’ya dokunmak istemiyor. Ve onlara göre hala Messi olsa olsa o Tanrı’nın bir futbol peygamberi…

Peki ya Messi dünya kupasını kaldırırsa?.. O zaman belki…Ama şüphesiz ki her şeye rağmen en iyisi!